chronologisch



Sinds je dood heb ik niks meer te zeggen, omdat niks erger is dan je dood. Niks is erger dan je verlies.

De meisjes op school zijn gemeen

Gisteren was de herdenkingsdienst van Quinn. Ik had mezelf zwart gekleed en met mijn familie een bloem gekocht, ieder mocht er één uitzoeken. Die zouden we bij de foto van Quinn leggen, zijn lichaam is namelijk nog steeds niet in Nederland.

De herdenking was op een soort van bosreservaat. In het midden een groot huis, met veel grote ramen. Twee verdiepingen. We zaten allen buiten, voor het gebouw, een trap van stoelen aan twee kanten. Ik legde mijn bloem neer en keek naar de foto’s die overal geplaatst waren van Quinn.

Toen we op de plek waren, kreeg ik onmiddelijk een brok in mijn keel. Het zat helemaal vast en ik wilde me inhouden om niet meteen te huilen.

Quinn’s zus en moeder zaten onderaan de trap. Ik was zo geschokt dat ik eerlijk gezegd niet eens op ze af durfde te stappen. Ik kon me niet inleven hoe ze zich voelen. Ookal konden ze nog wel glimlachen en normaal praten en leven, doen.

Er was een speech van de vader, een speech van de moeder, een speech van de beste vriend/neef, een speech van zijn vriendinnetje. Allen kozen zij ook een nummer die ze voor Quinn wilden laten spelen. Zoals: To Built A Home van The Cinematic Orchestra. En ook Re:Stacks van Bon Iver (een van mijn lievelingsnummers), ook nog iets van Ed Sheeran, maar dat is niet echt mijn smaak. Quinn’s stiefbroertje koos een nummer dat vrienden van Quinn voor hem hadden gemaakt.

Toen Quinn’s moeder haar woorden zei, begon het te regenen. Uiteindelijk heel hard. Iedereen moest naar binnen.

Er waren niet genoeg plekken dus 3/4 van de mensen moest staan waardoor je niks zag. De deuren waren dicht, en er was geen air conditioner. Iedereen zweette en had het warm.

De fotolijst van de grote foto met Quinn brak, hij viel door de wind. Helemaal aan scherven, iedereen was in shock.

Er viel iemand flauw in het publiek, zo warm was het. Toen deden ze eindelijk de ramen open, hehe.

De herdenkingsdienst liep eigenlijk wel in de soep. Maar het voelde alsof Quinn aanwezig was. Boos dat hij was, hij wilde nog niet dood. Hij wilde leven, er iets van maken. Hij is 18 jaar en hij wilde nog ZOVEEL doen. Het voelde alsof hij met ons zat te sollen en weigerde dat we hem beschouwde als een niet-levende.

Maar dat zal ik ook niet doen. Je bent en blijft levend, in mijn hoofd. En ik denk aan je, ook ben je niet close, ik herinner je, en dat zal ik zoveel mogelijk blijven doen.

Aan het eind ging iedereen naar de 2e verdieping voor drinken en eten (dat hadden we wel nodig). Toen hebben we nog even gepraat met Quinn’s moeder en Quinn’s zus. Het voelde vreemd, écht een gat in het midden. Want Quinn vulde altijd hun serieusheid op, de lummelende, eigenwijze Quinn.

Ik hoop, Quinn, dat je het kreeg zoals je wilde, en ik hoop dat het daarboven zó fijn is, dat je blij bent dat je er nu al bent en niet pas over 80 jaar.

Ik zie je over 70 jaar Quinn,

Liefs,

Isa