chronologisch



ik vind het zo vervelend dat als je iets met vrienden afspreekt, dat ze het niet nakomen, niet eens op terugvallen of blijkbaar niet eens willen, terwijl ze over het voorstel nog wel zó enthousiast waren. ik raak er zo geirriteerd van dat mensen me maar laten zitten uiteindelijk, dan heb ik er ook geen zin in, om moeite te doen. ik bedoel, waarom zou ik vriendinnen willen zijn als het niet van twee kanten komt, maar van één kant, mijn kant? nee, dan wil ik ook niets meer. het gaat om geven en nemen, en samen delen, dingen doen, en dat gaat niet als mensen je laten zitten voor mensen die nooit je echte vrienden zouden kunnen zijn.

dus nu voel ik me officieel wel een beetje vriendloos, maar ik ben wel lief, en zij voor mij, maar er is geen verbintenis, met niemand, en iedereen is alleen met zichzelf bezig. ik ook, maar ik heb oor en oog voor anderen, ik wil helpen, lachen, knuffelen en roddelen, elkaar vertrouwen en ik kan echt niemand vertrouwen lijkt het. zonde.

en ik heb vandaag by the way vijf maanden een relaaaationship met boris (min lieve beeeeertje!)

als je zeg maar een bord, helemaal vol met spaghetti bolognaise opeet, met extra veel kaas om 11u savonds, dan pas voel ik me echt dik en ongezond.